در حالی که معاون اول رئیس‌جمهور از مخالفت قطعی با «اینترنت طبقاتی» سخن می‌گوید و شخص رئیس‌جمهور نیز پیش‌تر چراغ سبز اتصال را نشان داده بود، سرنوشت فضای مجازی در ایران به کلاف سردرگمی تبدیل شده که یادآور بروکراسی‌های فرسوده اداری است؛ جایی که همه مسئولان موافق انجام کاری هستند، اما در نهایت امضای اصلی در هزارتوی «شوراها» و «کارگروه‌ها» گم شده و به ارباب‌رجوع (مردم) گفته می‌شود: «سیستم قطعه، فردا بیا!»

وقتی امروز به نمایشگرهای لمسی حساس و دقیق نگاه می‌کنیم، شاید باورکردنی نباشد که سیمون نخستین تلفنی بود که چنین امکانی را در سال ۱۹۹۴ ارائه کرد.

خبط از ابتدا، ایجاد دسترسی برای این جاهلان بی‌مقدار، این رعیت دور از حزم و تعقل به اینترنت بین‌الملل بود.

اینترنت کند می‌شود، بعد قطع، و بعد یک اسم جدید رویش می‌آید: «پرو».

در تاریخ ۲ اردیبهشت ۱۴۰۵، گزارش‌های متعددی از سوی منابع معتبر داخلی و سامانه‌های پایش ترافیک منتشر شد که نشان‌دهنده تغییراتی در آمار و ارقام کلودفلر است.

در پی ارسال پیامک‌های احراز هویت اینترنت پرو برای گروه‌هایی مانند اساتید، خبرنگاران و کسب‌وکارها طی هفته های اخیر، سیتنا اطلاع یافت که اگرچه عموم این افراد نسبت به احراز هویت اقدام کرده اند، اما آن بخش از گروه‌هایی که پیش‌تر از اینترنت بدون فیلتر استفاده می‌کردند، همچنان هم می‌توانند به اینترنت جهانی دسترسی داشته باشند و نیازی به خرید بسته اینترنت پرو ندارند.

در دیدار وزیر ارتباطات با معاون اول رئیس‌جمهور، با اشاره به پایداری شبکه‌های ارتباطی در شرایط جنگی، دسترسی عمومی و عادلانه به اینترنت به‌عنوان یک حق اساسی برای همه شهروندان مورد تأکید قرار گرفت.

در پی انتشار خبر بامداد امروز چهارشنبه (دوم اردیبهشت ماه) مبنی بر روشن شدن کلودفلر بر روی برخی دیتاسنترهای داخلی و احتمال گشایش هایی در اتصال به اینترنت بین الملل در صورت تثبیت اتصال، بررسی های تکمیلی حاکی است که این دسترسی به صورت موقت و محدود ایجاد شده بود و باعث هیچ گونه رفع محدودیتی نشد.